Soms zucht ik er nog even dramatisch bij

Gezin aan keukentafel met huiswerk
Portret Ursula Hopman ChristenUnie Wijdemeren 2017-2018
Door Ursula Hopman op 28 februari 2018 16:31

Soms zucht ik er nog even dramatisch bij

'Mama? … Mama? ... Mama!?!'

Klinkt dit bekend? Ik betrap mezelf er wel eens op dat mijn kinderen soms moeite moeten doen om mijn aandacht te trekken. Nu kiezen ze ook vaak de ‘beste’ momenten uit. Stel je voor: zit jij eindelijk met je kopje koffie op het scherm van je laptop of telefoon te kijken, zodat je het laatste nieuws kunt lezen of even je mail kunt checken, hebben zij het lef om jouw spaarzame even-niets-minuutje te onderbreken.

Ik kan dan wel eens ietwat geïrriteerd reageren:

‘Ja, hallo, mag ik óók even? Het is ook altijd hetzelfde! Zit ik net…’ Enfin, je kent het wel.

Het punt is dat, op het moment dat een dergelijke uitspraak uit mijn mond schiet, ik alweer spijt heb dat ik het heb gezegd. Helemaal als ik daarna wél mijn dochter aankijk en het verdriet en de teleurstelling op haar gezicht zie. Ze wilde alleen maar iets vragen of trots laten zien wat ze had geknutseld.

’s Avonds heb ik het ook weleens. Als de kinderen na het bekende ritueel op bed liggen en de me-time kan beginnen. Dan begint mijn man ineens een verhaal over wat hij op zijn werk heeft meegemaakt, terwijl ik net mijn boek (of eigenlijk: laptop, telefoon) heb opengeslagen.

Eén blik van mij zijn kant op doet hem vaak al het zwijgen toe. Soms zucht ik er nog even dramatisch bij, waarna ik met een door mezelf veroorzaakt schuldgevoel weer probeer verder te lezen, want wanneer mag hij dan wél zijn verhaal doen?

Tijdens het eten, als hij dan überhaupt al thuis is, zijn er drie kinderen die je gesprek onderbreken. Als we ze naar bed brengen is er natuurlijk ook geen tijd en als we zelf naar bed gaan, meestal te laat waardoor we doodmoe zijn, hebben we niet altijd veel zin meer in een uitgebreid gesprek.

Dit zijn een paar voorbeelden, iets gedramatiseerd, die misschien wel herkenbaar voor je zijn. Aandacht is wat ze willen; je kinderen, je partner, maar jijzelf evengoed!

Hoe zorg je er toch voor dat je als gezin aandacht aan elkaar, maar ook aan jezelf kan blijven schenken? Want dat is waar ze, geheel terecht, om vragen: oprechte, onverdeelde, echte aandacht.

Stel je voor dat ik gewoon de moeite had genomen om even van mijn scherm op te kijken, of die telefoon weg te leggen, om mijn dochter aan te kijken toen ze mijn aandacht trok? Hoe belangrijk is dat stomme scherm nu eigenlijk ten opzichte van mijn kind? ‘Ja, duh,’ hoor ik je zeggen, ‘helemaal niet natuurlijk!’ En dat ben ik helemaal met je eens.

Ik denk echter dat met de komst van de smartphones en daarmee de diverse sociale media, de échte aandacht voor je partner, kind én voor jezelf vaker dan gewenst wordt opgeofferd. Dat gaat heel geleidelijk, want gewoonten sluipen er nu eenmaal in. 

Maar geef toe: wat is mooier dan écht naar elkaars verhalen luisteren, met oprechte belangstelling? Een echt gesprek voeren, door met mijn volle aandacht te luisteren en de blik in de ogen van mijn kinderen te lezen, is mij zoveel meer waard dan het zoveelste verhaaltje op Twitter!

En die me-time vind ik ook belangrijk. Sterker nog, ik snak er soms naar, maar is de beste manier nu écht om die spaarzame tijd voor jezelf te besteden met je ogen gefixeerd op het beeldscherm van een laptop, iPad of smartphone? Ik denk dat we dat beter kunnen!

Wat is jouw ervaring? Hoe doe jij dat in je gezin? Elkaar aandacht geven? Omgaan met (sociale) media? Stuur me een mail. Aanmelden voor onze thema-avond 'Aandacht binnen het gezin' (1 maart) kan ook via mij!

ursula.hopman@wijdemeren.christenunie.nl  Twitter: @Ursula4379

P.S. Waar mama staat, kan natuurlijk ook papa staan!

Deel dit bericht