Wanneer ik de gemeente Wijdemeren met een werknemer zou vergelijken, denk ik aan iemand die structureel te veel stress ervaart. Wordt die stress gedurende een lange periode ervaren, dan kunnen er overspannenheidsklachten ontstaan.

Het lichaam en de geest geven herhaaldelijk signalen dat het niet goed gaat: hoofdpijn, buikpijn, slecht slapen, piekeren, hyperventilatie, tot paniekaanvallen aan toe. Grenzen zijn overschreden. Vaak heeft de omgeving dit al veel eerder door dan de persoon zelf, en dat maakt het tot een pijnlijk proces.

Voor iemand met overspannenheidsklachten is het zaak zo snel mogelijk in te grijpen en om hulp te vragen. Te analyseren waar het mis is gegaan en de levensstijl aan te passen. Terug te schakelen en te ontspannen. Vanuit rust kan vervolgens worden gekeken op welke manier diegene zijn leven anders kan inrichten om weer gezond te worden.

Worden signalen van overspannenheid structureel genegeerd, dan dreigt een algehele burn-out. Iemand kan dan al snel jaren uit de running zijn en de kans dat je ooit weer de ‘oude’ wordt, is klein.

In welke fase bevindt onze gemeente zich nu en waar gaan we naartoe?

De ChristenUnie heeft de ontwikkelingen de afgelopen jaren van buitenaf gevolgd en signalen dat het structureel niet goed gaat waren er al lang. Een overbelast ambtenarenapparaat en grote tekorten op de begroting.

Wij vragen ons net als andere partijen af: hoe heeft het zover kunnen komen dat we vanavond debatteren over het uitblijven van de begroting, onduidelijke communicatie en een dreigend preventief toezicht? Waarom is er niet eerder ingegrepen? Dan hadden we het nu kunnen hebben over wat voor onze inwoners urgent is: de bestaanszekerheid die voor zoveel mensen onder druk staat.

De wethouder gaf gisteravond tijdens een interpellatiedebat antwoord op tientallen vragen over het niet op tijd kunnen vaststellen van de begroting. De antwoorden zal ik niet allemaal delen, dat voert te ver. De vergadering is via deze link terug te luisteren.

De volgende vragen hebben wij gesteld: 

1. De ChristenUnie verbaast zich over de rommelige communicatie, waarvan de wethouder zegt dat het helder was, over wel of niet aanwezigheid van cijfers of een concept begroting. Wie voert de regie op de communicatie vanuit het college van B&W? Wat gaat het college doen om die communicatie de komende maanden te verbeteren om verdere onrust te voorkomen?
   Wethouder Zagt antwoordde dat er vele momenten van gesprek tussen college en raad gaan komen.
   
   Wij hopen dat het college zich realiseert hoeveel onrust wisselende informatie kan geven.
   
   
2. Het uitblijven van de begroting heeft volgens de wethouder twee redenen: de druk op het ambtenarenapparaat en het ontbreken van de juiste cijfers. Dat het ambtenarenapparaat overbelast is, weten we al heel lang. Met het oog op de begroting: wat is er gebeurd na het onderzoek van Necker van Naem? Waarom is het niet gelukt om de ambtenarencapaciteit voor deze taak op tijd te vergroten, terwijl de wethouder wist dat de begroting af moest en dat niet op tijd voor elkaar leek te komen?
   De wethouder vertelde dat de afdeling financien de handen vol had aan de jaarrekening en daarna het zomerreces aanbrak. Ambtenaren mogen op vakantie en dat is vanzelfsprekend. Daarna is er weer hard gewerkt.
   
   Wij vragen ons af waarom er geen extra hulp is ingeroepen.
   
   
3. Op 7 oktober a.s. heeft de wethouder een gesprek met gedeputeerde Ilse Zaal van de provincie. Kan de wethouder al hulp aanvragen bij de provincie om de begroting zo spoedig mogelijk rond te krijgen om ervoor te zorgen dat 14 december wél wordt gehaald? De wethouder verzekert ons ervan dat de deadline van 14 december wordt gehaald.
   
   
4. Ligt of komt de informatie waar we als raad recht op hebben om ook de juiste beslissingen te kunnen nemen, de komende tijd op tafel? Kan de wethouder ons ervan verzekeren dat er niet nog meer lijken uit de kast komen? Dat kan de wethouder ons niet beloven.
   
   
5. Waarin kunnen wij als raad dit proces ondersteunen waar nodig? Wat heeft de wethouder van ons nodig? Rust en kalmte. Samen de schouders eronder.

Tot slot, een werknemer die in een stressvolle situatie zit en overspannenheidsklachten ervaart, wens je rust en beterschap toe. Maar vooral ook inzichten: waar is het misgegaan, hoe kan ik mijn levensstijl aanpassen, zodat ik weer gezond wordt?

Dat kost tijd en dat wensen wij onze gemeente toe. De vraag is: hoeveel tijd hebben we? Hoeveel tijd krijgen we van de provincie? Is de organisatie ertoe in staat gezond te worden? Als ChristenUnie zijn we daar niet van overtuigd, maar hopen we van wel.

Als raad hebben we ook een verantwoordelijkheid en die voelen we als ChristenUnie ook. Om samen te voorkomen dat deze mooie gemeente in een burn-out terecht komt, met alle gevolgen van dien.

Esther Kaper
e.kaper@wijdemeren.nl